पैसा (लघुकथा)

 शरण रेग्मी

कुवेरले भन्ने गथ्र्यो–“पैसाले मान्छे बिक्दो रहेछ, खराबलाई असल र असललाई खराब बनाउँदो रहेछ, नैतिकता बिक्दो रहेछ, समाचार बिक्दो रहेछ, कथा बिक्दो रहेछ, हाँसो,खुशी किन्न सक्दो रहेछ । पैसा नै मनोबल रहेछ ।”

पैसाले नयाँ क्षितिज छुन उसले पिताको नाममा रहेका खेतबारी बिक्री गर्यो । चाउरी परेर झोलिएका अनुहार लिएर बसेका मातापितासँग बिदा भएर, जन्मेको घरलाई मसानघाटमा रुपान्तरण गर्दै ऊ अमेरिका प्रस्थान गर्यो ।

पैसा र आधुनिकतामा रमाउने जिजीविषाले कस्तुरी मृगले आफ्नो सुगन्ध खोजे झैं अमेरिका पुग्यो ।

उसले विरानो देशमा धेरै संघर्ष गर्यो । आफ्नो पढाइपश्चात् रात–दिन नभनी मसिन भएर पैसा कमायो । अमेरिकन सिटिजनसिप कार्ड पाएपछि ऊ यति खुसी भयो कि संसारमा ऊ भन्दा खुसी प्राणी कुनै छैन ।

महँगो कार किन्यो,अत्याधुनिक सुविधासम्पन्न घर किन्यो,मातापिताको आग्रहलाई लत्याएर नयाँ प्रेमिकासँग विवाह गर्यो । अपसोच ! उनीहरुको केही महिनापछि डिभोर्स भयो ।

उसलाई आफू बसेको धर्ती नै भासिए जस्तो लाग्यो । विचरा कुवेर ! सम्झिन सकेको देवीदेवतालाई पुकार्यो । जिससलाई पुकार्यो तर कसैले नसुनेपछि क्यालिफोर्निया नै थर्कने गरी रुन मन लाग्यो । ऊ आफ्नो कारमा र घरमा खुब रोयो ।

उसको मस्तिष्क अतीततिर विचरण गर्न थाल्छ । उसको पैसाको मोह,मातापिताको दुःख, मातापिताको नेपाल फर्कने आग्रह र उसको नफर्कने अडान,पिताको जङगलमा भएको मृत्यु,माता मृत्युशैयामा छटपटिदा नेपाल फर्कन नपाएको पल, मातापितालाई दागबत्ती दिन नपाएको तीता पलहरु र पैसाको परिणाम ।

मनलाई जति सम्झाउन खोजे पनि वरिपरिको चकमन्नताले निरीह र असहाय बनायो ।

ऊ दिनप्रतिदिन गल्दै गयो । उसका नजिकका साथीहरु अल्कोहल, वाइन र ड्रग्स हदै गए । विस्तारै ऊ डिप्रेसनको रोगी बन्यो । आकाशमा कालो बादल मडारिरहेको दिन घर छिर्ने गेटको भित्रतिर उसको लास भेटियो ।

लेखक शरण रेग्मी सिद्धलेक गाउँपालिका–४ मा रहेको कालीदेवी माध्यमिक बिद्यालयका शिक्षक हुनुहुन्छ।