समाचार बनेपछि बदलियो धादिङ छेपाङकी सुत्केरी अञ्जलीको जीवन, घरमै पुग्न थाल्यो राहत

धादिङ । धादिङको गजुरी गाउँपालिका-२, रातमाटे छेपाङ बस्तीकी पाँचदिने सुत्केरी अञ्जली तामाङको दयनीय अवस्थाबारे समाचार सार्वजनिक भएपछि विभिन्न व्यक्ति तथा सामाजिक संस्थाबाट राहत सहयोग पुग्न थालेको छ।

महिला स्वास्थ्य स्वयंसेविका कौशिला सेढाईंले पाँच दिनअघि सुत्केरी भेट्न जाँदा देखेको अवस्था सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमार्फत सार्वजनिक गरेपछि यो विषय चर्चामा आएको थियो।

उहाँले “पाँच दिनकी सुत्केरी पनि यस्तो पीडामा बाँच्नुपर्ने अवस्था देख्दा मन नै खिन्न भयो” भन्ने भाव व्यक्त गर्दै भिडियो सार्वजनिक गरेकी थिइन्।

त्यसपछि थप तथ्य र जानकारी संकलन गरी तयार गरिएको समाचार बागमती कलम संगै केही सन्चार माद्य्यममा प्रकाशित भएपछि सहयोगीहरूको ध्यान अञ्जलीको परिवारतर्फ केन्द्रित भएको हो।

समाचारमा अञ्जली एक छाक खाना खानसमेत श्रीमान्ले ज्याला मजदुरी गरेर ल्याउने आशामा बाटो ढुकेर बस्नुपर्ने अवस्थाको उल्लेख गरिएको थियो।

यही पीडाले धेरै सहयोगी र सामाजिक अभियन्ताको मन छोएको छ।

अञ्जलीका श्रीमान् पूर्णबहादुर तामाङ केही वर्षअघि ट्र्याक्टर दुर्घटनामा परी गम्भीर घाइते भएका थिए।

हाल उनको खुट्टामा स्टिल हालिएको छ भने नियमित रूपमा श्रम गर्नसमेत कठिनाइ छ।

अञ्जलीका सासू-ससुरा दुवै जना बौद्धिक अपाङ्गता भएका व्यक्ति हुन्। अञ्जलीको नागरिकता बनेको भए पनि श्रीमान् पूर्णबहादुरको नागरिकता अझै बनेको छैन।

परिवारसँग आफ्नै जग्गा छैन, सुरक्षित बस्ने घरसमेत छैन।

समाचार सार्वजनिक भएको भोलिपल्टदेखि नै विभिन्न सहयोगीहरू राहत सामग्री लिएर अञ्जलीको घर पुग्न थालेका छन्।

स्थानीय सहयोगीहरूले चामल, दाल, अण्डालगायत खाद्यान्न उपलब्ध गराएका छन् भने आवश्यक परे थप सहयोग गर्ने प्रतिबद्धता पनि जनाएका छन्।

यस्तै, बिहीबार टिम नेपालका प्रकाश कँडेलसहितको टोलीले सुत्केरी तथा नवजात शिशुका लागि अण्डा, भाँडाकुँडा, लत्ताकपडा, डसना, तन्ना, ओढ्ने, खाना पकाउने सामग्री तथा अन्य अत्यावश्यक सामग्री लिएर अञ्जलीको घर पुगेको थियो।

टोलीले नगद सहयोगसमेत हस्तान्तरण गर्दै परिवारलाई आवश्यक कपडा र अन्य सहयोग आगामी दिनमा पनि निरन्तर उपलब्ध गराउने प्रतिबद्धता जनाएको छ।

भुइँमा सुत्न बाध्य अञ्जली अहिले सहयोगीहरूले उपलब्ध गराएको डसना र खाटमा सुत्न पाएकी छन्।

पोषणयुक्त खाद्यान्न, सरसफाइका सामग्री, कपडा तथा दैनिक उपभोगका सामग्री प्राप्त भएपछि अञ्जली भावुक बनेकी थिइन्।

उनले सहयोगीहरूलाई अँगालो हाल्दै आँसु झारेर रगतको नाता नभए पनि सच्चा मन भएका मानिसहरू नै जीवनका वास्तविक सहारा हुने अनुभूति व्यक्त गरिन्।

अञ्जलीले अब आफूलाई सुरक्षित बस्ने सानो घर, श्रीमानको उपचार तथा आफ्नै खुट्टामा उभिन सक्ने गरी कुनै सीपमूलक तालिम वा रोजगारीको अवसर आवश्यक रहेको बताएकी छन्।

यस परिवारका लागि आवश्यक समन्वय स्थानीय शिक्षक सुस्मिता पाण्डे र महिला स्वास्थ्य स्वयंसेविका कौशिला सेढाईंले गरिरहनुभएको छ।

सहयोगीहरूले आगामी दिनमा समेत आवश्यक सहयोगलाई निरन्तरता दिने प्रतिबद्धता जनाएका छन्।