अब कसले एउटा ढिक्का बनाउन सक्ला ?

धादिङ,११ श्रावण।
रनोज चालिसे
विचारहरूको पोको बोकेर हिँडेको यो टाउकोले नसोचेको विषयमा एउटा विचार व्यक्त गरौं भनेर हातमा डायरी र कलम समातेर बसेको घण्टौं सम्म पनि कुनै ठोस विषय नपाएको हैन, विषय खोज्न सोचको गति यति चाँडो दौडियो कि यसले भ्याएसम्म को भुगोल र भाषा, निति र थिती, देश र विदेश, काम र क्रोध, मान र सम्मान, माया र मोह जस्तो कुनै त्यस्तो अकल्पनीय विषय रहेन जसलाई मेरा कलमले लेख्न नचाहेको होस्।

सबै विचारमा सिमारेखा कोरिंदो हो। सबै परिस्थितिलाई अटाउन नसके पनि मैले पाना खाली राख्नु हुन्न भनेर कोरेको बैचारिक शब्द नितान्त मेरो स्वविवेक को प्रस्तुति हो यो।

ब्रह्मामाण्ड को उत्पत्ति, सांसारिक संरचना, जीवजन्तु र जगतको अन्तरसम्बन्धलाई परिभाषा दिन प्रयास गर्ने मानव जातिको इतिहास र विकासको अनुभव सबैले आफ्नो जीवनकार्यकालमा भोगेको हुनुपर्छ।

जंगली जिवन बिताएका हाम्रा पुर्खाले जंगल मासेर बनाएको विकासले एउटा सिंगो गोलो पृथ्वीलाई अनेक विचारका रेखाले टुक्रा टुक्रा पारेको परिमाणको प्रत्यक्षदर्शि हामी जीवित मानव हौ।

हामीले देश, महादेश, सागर, महासागर, जिल्ला, गाउँ मात्र टुक्राएनौ, हामीले भुगोल टुक्रा पारेर नसकिदैं अब मन, भावना, मृत बनाएको यथार्थलाई अब कसले एउटा ढिक्का बनाउन सक्ला?

यो ठुलो चिन्ताले घण्टौं टोलाएको मेरो विचारले संसारलाई एक बनाएर एकअर्काको जीवनमा कसैले कुनै गलत रेखा नबनाइदिए, फेरि संसार सबैको एक हुने थियो होला। विपद अनेक भएपनि साथि एक हुने थियो होला, उमेर फरक भएपनि उदेश्य एक हुने थियो होला, भाषा अनेक भएपनि भेष एकै हुने थियो। केबल मानव हुने थियो।