`प्रेमको पाण्डुलिपि´

-सुरेश अर्याल

मौन आकाशको अनन्त काखमा,
शीतल जूनको स्निग्ध उज्यालो झैँ-
तिमी मेरो धुमिल जीवनको आँगनमा,
अकस्मात् एउटा दिव्य ‘उजास’ बनेर आयौ।
तिम्रो आगमन कुनै उत्सवको तामझाम थिएन,
यो त एउटा आत्मिक क्रान्ति थियो- जसले मेरो शून्यलाई भरिदियो।

प्रेम-
केवल एउटा गुलाफको थुङ्गा वा उपहारको विनिमय मात्र कहाँ हो र ?
बजारका यी क्षणभङ्गुर चमक र निर्जीव वस्तुहरूले,
मनको गहिरो अन्धकार र आत्माको तृष्णालाई छेड्न सक्दैनन्।

हाम्रो प्रेम त त्यो अदृश्य जरा हो, जो माटोमुनि लुकेर पनि-
जिन्दगीको आँधीबेहरीमा हाम्रो अस्तित्वलाई दह्रो गरी थामिरहन्छ।
यो त आत्माको अगाध गहिराइमा,
निसास्सिएको एउटा आदिम र अटुट विश्वास हो।

जसरी एउटा शिलाले ‘मूर्ति’ बन्न छिनोको निर्मम चोट सहन्छ,
मैले पनि तिमीलाई आफ्नो हृदयको गर्भगृहमा पाउन-
आफ्नै अहङ्कारका कयौँ पत्रहरूलाई विसर्जन गरेको छु।

तिम्रो एउटै सुस्तरी र मधुर सम्झनाले पनि,
मेरो मनको यो निर्जन र उराठ वनमा-
हजारौँ कल्पवृक्षका पारिजातहरू एकैसाथ फुलाउँछ।

जहाँ समयका तीखा र कठोर काँडाहरू पनि,
तिम्रो मृदुल स्पर्शले अचानक सुवासमा रूपान्तरण हुन्छन्।
तिमी हुनुको अर्थ-कुनै मूल्यमा नापिन सक्दैन,
तिमी हुनु त मेरो अस्तित्वको सार्थकता र मुक्तिको अन्तिम द्वार हो।

प्रेम त त्यो मौन र अटल दीप रहेछ-
जसले कहिल्यै बाहिरी अँध्यारोलाई दोष दिँदैन,
बरु आफैँ पग्लिएर, आफ्नै समर्पणको तेलमा जलिरहेर,
अन्तिम श्वाससम्म अरूकै लागि उज्यालो बाँडिरहन्छ।
वस्तुहरू त पुरानो भएर हराउँछन्,
तर हाम्रो यो हृदयको पाण्डुलिपि सधैं ताजा र अजम्बरी रहिरहन्छ।

आजको यो पावन र स्वर्णिम मुहूर्तमा,
मेरो एउटै मात्र निःस्वार्थ प्रार्थना छ-
हाम्रो यो आत्मीय विश्वास समुद्रको पिँधभन्दा पनि गहिरो होस्,
र हाम्रो यो पवित्र साथ-
यो अनन्त आकाशभन्दा पनि व्यापक र अटल बनोस ।

लेखक- सुरेश अर्याल,सिद्धलेक २ काम्दी धादिङ